Organizacja dystrybucji przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się niewiele istotne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko i wyłącznie funkcję informacyjną, niemniej jednak też stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.
Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz stosowanych urządzeń. Całkiem inaczej kreuje się bilety jednorazowe, a całkiem inaczej okresowe, na których musi wyszukać się więcej danych. W przypadku tych drugich ważne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę często mają mało czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować problemy z podawaniem, jednak podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają również wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, jeżeli dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu trzeba przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy zamieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Dosłownie niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na prawidłowość odczytu.
W sytuacji dokumentów stosowanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym schemat graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt wykonania, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie sprawdzeniu. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez ranking z ustalonym wzorem. Ważne jest także zachowanie powtarzalności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nieszablonowych sztuk.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Bardzo często papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W takim przypadku sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność skryptu z bazą danych oraz poprawne działanie urządzeń stosowanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga więc współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji kontroluje się między innymi kontrast programów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Powinno się również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą zmodyfikować wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na sposobność odczytania zawartych w nim danych.
Źródło informacji: bilety komunikacyjne.