Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dostosowania wielu wycinków życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, ale dotyczy również nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobów organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych przypadkach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do powszechnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W tak zaistniałych okolicznościach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z czasem przeznaczonym na odpoczynek i zmianę normalnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych oraz zakresu wymaganej pomocy. Nie każdy program będzie odpowiedni dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich sytuacjach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.

Więcej: zmiany przepisów uzdrowiska.